زندگینامه

یکی از شهدای کربلا و از افرادی که روز عاشورا در راه مکتب امام حسین(ع) به شهادت رسید، سعید(سعد) بن عبدالله از قبیله بنی حنیفه بود. سعید بن عبدالله به همراه سلیمان بن صرد خزاعی از کسانی بودند که بعد از صلح امام حسن(ع) با معاویه، به برادرشان امام حسین(ع) پیشنهاد کردند تا او به این صلح تحمیلی گردن ننهد، اما آن‌حضرت(ع) قبول نکرد و فرمود: این کار به صلاح نیست. ***نقش سعید بن عبدالله در قیام عاشورا*** نقش سعید بن عبدالله در حرکت عاشقانه امام حسین(ع) در چند مورد برجسته بود: نامه‌رسانی به دنبال مرگ معاویه، شیعیان کوفه گرد هم آمده و شروع به نامه‌‌نگاری با امام حسین(ع) کردند. این نامه‏ها در طی چند مرحله صورت گرفت. در مرحله سوم، نامه‌‌ای از ناحیه شبث بن ربعى، حجّار بن ابجر، یزید بن حارث، عرزة بن قیس، عمرو بن حجّاج و محمد بن عمیر نوشته و توسط سعید بن عبداللّه برای امام(ع) فرستاده شد. امام(ع) نیز بعد از خواندن نامه، جواب آن‌را به وسیله خود او به همراه هانی بن هانی سبیعی برای شیعیان کوفه ارسال نمود. 2. دفاع از مسلم بن عقیل بر اساس آنچه در برخی منابع متأخر بیان شده، سعید بن عبدالله به همراه دیگر بزرگان کوفه؛ مانند «عابس بن شبیب»، «حبیب بن مظاهر» در جلسه‌‌ای که در منزل مختار تشکیل شده بود، حضور داشت و در حمایت از مسلم بن عقیل سخن گفت. *** شب عاشورا*** امام حسین(ع) در شب دهم محرم خطبه‌‏اى براى یارانش ایراد کرد. در ابتدا خانواده‏ آن‌حضرت(ع) برخاستند و به دفاع از ایشان پرداختند. بعد از خانواده، یاران آن‌حضرت حمایت خود را اعلام نمودند. در این میان، سعید بن عبدالله نیز از افرادی است که برای دفاع از امام(ع) سخنرانی نمود. وی در این سخنرانی گفت: به خدا دست از تو برنمی‌داریم و از تو جدا نمی‌شویم تا وفادارى خود را به پیامبر(ص) و فرزندش به اثبات برسانیم. به خدا اگر می‌دانستم که کشته می‌‏شوم و سپس زنده می‌‏شوم و زنده زنده سوزانده می‌‏شوم و هفتاد بار به این ترتیب با من رفتار می‌‏شود باز هم از شما جدا نمی‌‏شدم تا در محضرتان جان به‏ جان آفرین تسلیم کنم. پس چرا به کمک شما نشتابم، درحالی‌که یک‌بار کشته می‌شوم و به کرامت ابدى می‌رسم. و بعد از او زهیر برخاست و به دفاع از امام(ع) پرداخت. این سخنرانی او نشان دهنده عمق ایمان و اخلاصش در راه یارى حق و اهل‌بیت(ع) است‏. ***روز عاشورا*** روز عاشورا وقتی نبرد میان لشگر یزید با امام حسین(ع) و یارانش به درازا کشید، و وقت نماز ظهر فرار رسید، بر اساس برخی گزارش‌ها، امام حسین(ع) با یارانش نماز خوف خواندند، و سعید بن عبدالله حنفی به صورت داوطلبانه - و بدون این‌‌که امام به او دستوری داده باشد - جلوی حضرت ایستاد و دشمن او را از سمت راست و چپ مورد هجوم تیرهای خود قرار می‌داد که سرانجام در همان‌‌جا به شهادت رسید.[7] اما بر اساس گزارش‌های دیگر، سید الشهداء(ع) به زهیر بن قین و سعید بن عبدالله حنفی دستور داد تا با نیمی از سپاه در روبروی حضرت به نبرد بپردازند، تا امام با نیمی دیگر از همراهانشان، نمازشان را بپا دارند. 1-4 . رجزها در روز عاشورا سعید بن عبدالله با رشادت، شعرهای حماسی می‌خواند: «أَقْدِمْ حُسَیْنُ الْیَوْمَ تَلْقَ أَحْمَدا وَ شَیْخَکَ الْخَیْرَ عَلِیّاً ذَا النَّدَى وَ حَسَناً کَالْبَدْرِ وَافَى الْأَسْعَدَا وَ عَمَّک الْقَرْمَ الْهُمامَ الارشَدا حَمْزَةَ لَیْثِ اللهِ یُدْعى أَسَدا وَ ذَا الْجَناحَیْنِ تَبَوّأ مَقْعَدا فِی جَنَّةِ الْفِرْدَوْسِ یَعْلُوا صَعَدا»؛ اى حسین براى جهاد اقدام کن، امروز احمد(ص) را خواهى دید و پدر بزرگوارت على را که صاحب بذل و بخشش است ملاقات می‌‌کنى‏. حسن را که مانند ماه و به حد کامل با سعادت است و عموى خود را که مردى پر همت و ارشد است دیدار می‌‌نمایى. حمزه که شیر خدا است و اسد خوانده می‌‏شود و جعفر طیار که داراى دو بال است و در مکان شایسته‌‏اى جایگزین شده‌‏اند ملاقات می‌کنى، در بهشت فردوس که مقام عالى است رفته‌‏اند. 2-4 . شهادت وقتی سعید بن عبدالله به زمین افتاد و در همین حال می‌‏گفت: بار الها! آنان را، به لعن قوم عاد و ثمود، لعنت کن؛ بار الها! سلام مرا به پیامبرت برسان و آن‌‌حضرت(ص) را از درد زخم‌‌هایی که بر من رسید آگاه فرما که مرا در یارى خاندان پیامبرت هدفى به جز پاداش تو نبود.سرانجام علاوه بر زخم‌‌های شمشیر و نیزه، سیزده تیر به بدن وی اصابت نمود و به شهادت رسید. 3-4 . زیارت‌نامه در زیارت شهدای روز عاشورا این‌گونه از وی یاد شده است: «السَّلَامُ‏ عَلَى‏ سَعِیدِ بْنِ‏ عَبْدِ اللَّهِ‏ الْحَنَفِیِ‏، الْقَائِلِ لِلْحُسَیْنِ وَ قَدْ أَذِنَ لَهُ فِی الِانْصِرَافِ: لَا وَ اللَّهِ لَا نُخَلِّیکَ حَتَّى یَعْلَمَ اللَّهُ انَّا قَدْ حَفِظْنَا غَیْبَةَ رَسُولِ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَ آلِهِ فِیکَ، وَ اللَّهِ لَوْ أَعْلَمُ أَنِّی أُقْتَلُ ثُمَّ أُحْرَقُ ثُمَّ أُذْرَى‏، یُفْعَلُ ذَلِکَ بِی سَبْعِینَ مَرَّةً، مَا فَارَقْتُکَ حَتَّى أَلْقَى حِمَامِی دُونَکَ، وَ کَیْفَ لَا أَفْعَلُ ذَلِکَ، وَ إِنَّمَا هِیَ مَوْتَةٌ أَوْ قَتْلَةٌ وَاحِدَةٌ، ثُمَّ هِیَ الْکَرَامَةُ الَّتِی لَا انْقِضَاءَ لَهَا أَبَداً، فَقَدْ لَقِیتَ حِمَامَکَ‏، وَ وَاسَیْتَ إِمَامَکَ، وَ لَقِیتَ مِنَ اللَّهِ الْکَرَامَةَ فِی دَارِ الْمُقَامَةِ، حَشَرَنَا اللَّهُ مَعَکُمْ فِی الْمُسْتَشْهَدِینَ، وَ رَزَقَنَا مُرَافَقَتَکُمْ فِی أَعْلَى عِلِّیِّینَ‏» البته در برخی از منابع دیگر، نام ایشان سعد گفته شده و این‌گونه به وی سلام داده شده است: «السَّلَامُ‏ عَلَى‏ سَعْدِ بْنِ‏ عَبْدِ اللَّهِ‏ الْحَنَفِی‏...».

خاطرات

.............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

کُتُب ، فیلم و مستندات

.............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

وصیت نامه

.............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

اهداف و سلوک

.............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................