احمد آقا مخفیانه به من گفت: شما دو تا حاجت داری که این دو حاجت را از خدا طلب کردی. این‎که خداوند یکی از حاجت شما را بدهد یا نه، موکول کرده به این‎که شما بتوانی در روز عاشورا مراقبه‎ی خوبی از اعمال و نفس خودت داشته باشی. اگر می‎خواهی احتیاط کرده باشی، یک روز قبل از عاشورا و یک روز بعد از عاشورا مراقبه‎ی خوبی از اعمالت داشته باش و مواظب باش غفلتی از شما سر نزند.

خدا را شکر، من آن سال حال خوبی داشتم. خیلی مراقبت کردم تا گناهی از من سر نزند. محرم آغاز شد. در روزهای دهه‎ی اول مراقبه‎ی خودم را بیشتر کردم. در روز عاشورا و روز بعدش خیلی مراقب بودم که خطایی از من سر نزند.

بعد از دو سه روز احمد آقا من را در مسجد امین الدوله دید و طبق آن اخلاقی که داشت دستم را فشار داد و به من گفت: بارک الله وظیفه‎ات را خوب انجام دادی. خداوند یکی از آن حاجت‎هایت را بزودی به تو می‎دهد.

گذشت تا ایام اربعین. ایشان مجدداً به من گفت: خداوند می‎خواهد حاجت دوم را نیز به شما بدهد. منتهی منتظر است ببیند در اربعین چگونه از اعمالت مراقبت می‎کند. من باز هم خیلی مراقب بودم تا روز اربعین، اما در روز اربعین یک اشتباهی از من سر زد. آن هم این بود که یک شخصی شروع کرد به غیبت کردن و من آن‎جا وظیفه داشتم جلوی این حرکت زشت را بگیرم. امّا به دلیل ملاحظه‎ای که داشتم چیزی نگفتم و ایستادم و حتی یک مقداری هم خندیدم.

خیلی سریع به خودم آمدم و متوجّه اشتباهم شدم. بعد از آن خیلی مراقب بودم تا دیگر اشتباهی در اعمالم نباشد. روز بعد از اربعین هم مراقبت خوبی از اعمالم داشتم. اما وقتی بعد از اربعین به خدمت احمد آقا رسیدم و از ایشان درباره‎ی خودم سؤال کردم؟ گفت: «متاسّفانه وضعیت خوب نیست. خدا آن حاجت را فعلاً به شما نمی‎دهد.» بعد با اشاره به مجلس غیبت گفت: نتوانستی آن مراقبه‎ای که باید داشته باشی.