زندگینامه

عزت الملوک کاووسی در سال ۱۳۳۷ در مشهد مقدس به دنیا آمد. پس از اتمام تحصیلات دوران ابتدایی، همراه با خانواده به تهران آمد و در دبیرستان­‌های دکتر فاطمه سیاح، کاخ و هدف، دوران متوسط را طی نمود و در همان سال در دانشگاه پزشکی تهران پذیرفته شد. او از همان کودکی به یاد خدا بود و در میان مردم، از آنهایی که شیرینی مؤانست با قرآن و نهج‌البلاغه را چشیده­‌اند و آن‌ها که در نیمه‌های شب به عشق خدا گریسته‌اند و طعم زندگی را در دستگیری محرومان و در کنار زاغه‌نشینان و چادر­نشینان جنوب شهر دانسته‌اند بود. و سرانجام در ۲۲ بهمن سال ۱۳۵۷ در اوج انقلاب خونین ، حین یاری مجروحین در میدان امام حسین علیه‌السلام، تیری از گلوله‌های طاغوت به کتفش نشست و قفس جسمش را درهم شکست و او که سالها آرزوی پرواز و عشق هم آوازی با ملکوتیان را داشت عاشقانه پرید و چون قطره­‌ای به دریای شهیدان پیوست. و به راستی که چه زیباست پرواز کبوتری زندانی که میله‌های قفس را درهم شکسته است و چه شکوهمند است اوج انسانی که در سیرش به سوی خدا به آخرین منزل صعودی‌اش گام نهاده است.***شهیده عزت الملوک کاووسی، از کودکی پرکار و متفکر بود. از صبح تا پاسی از شب مشغول تحقیق و مطالعه بود. در دوران دبیرستان بود که خویشتن را شناخت و راهش را یافت و مذهب را تنها راه نیل به هدفش دید. با مطالعه کتاب­‌های تاریخ، فلسفه، قرآن، نهج‌البلاغه و حتی داستان­‌های انقلابی و پایداری ملت­‌ها را به طور منظم می‌خواند، درس­‌های استاد شهید مطهری و نوارهای تفسیر قرآن را به دقت مطالعه می­‌کرد و یادداشت برمی­‌داشت، تفکر در آیات قرآن و حفظ آن‌ها و کار تحقیقی، روی نهج‌البلاغه را مشتاقانه انجام می­‌داد و به هر منبر و مجلس و مسجدی سر می­‌زد و از هر جا بهره­‌ای می­‌جست ولی هیچ چیز او را قانع و راضی نکرده و تمام ابعاد وجودش را پر نمی­‌کرد.***خواهرش فخرالدوله از شهیده عزت‌الملوک کاووسی این چنین می‌گوید: عزت‌الملوک، مَلَکی به صورت انسان، و فرشته­‌ای در لباس بشر بود. این دوشیزه معصوم و فرشته خصال، در تمام طول سال­‌های تحصیلی‌اش شاگرد ممتاز بود و بنا به گفته یکی از استادانش آقای دکتر مصطفوی حتی یک نوبت هم غیبت نداشت و در امتحانات در بین ۱۲۱ نفر مقام اول را به دست آورد و مرا بر آن داشت که جایزه­‌ای برای او در نظر بگیرم. ایشان می­‌گویند: «شهید عزت الملوک کاووسی همچنان که از نظر علمی مظهر کاملی از اخلاق پزشکی بود، عملاً هم نشان داد که از حیث فداکاران در راه انجام وظایف مقدس پزشکی حتی از جانبازی هم دریغ ندارد. در ایام انقلاب برای نجات جان مجروحان سر از پا نمی‌شناخت و در زیر آتشبار تفنگ و گلوله بدون اندک ترسی از کشته شدن، عده زیادی از زخمی‌ها را نجات داد. به دنبال خصلت شجاعت و شهامت و اعتقاد به مبارزه راسخ وی بود که روز ۲۲ بهمن در هنگام کمک به مجروحین، جسم ایشان مورد اصابت تیر خلاص قرار گرفت و به جان آفرین خود ملحق شد. هنگام شهادت ایشان، من در یزد(زادگاهم) بودم ولی دوستان تعریف کردند که شب ۲۲ بهمن دانشجویان مذهبی در بیمارستان امام خمینی(ره) جلسه داشتند که ایشان هم در آن جلسه حضور داشتند و چون مبارزه خیابانی شروع شده بود جهت روش کمک به مبارزان خیابانی برنامه­ ریزی می­‌شد، ایشان در تیمی قرار گرفت که اطراف دانشگاه و میدان انقلاب مستقر می­‌شوند... صدای گلوله و آژیر آمبولانس در ازدحام تقابل مشت و لوله تفنگ و مسلسل در حاشیه مانده است، ۲۲بهمن ۵۷ است و مردم اراده کرده‌اند به پای انقلابشان خون بدهند و آرمان استقلال و آزادی را به دست آورند. گارد شاهنشاهی آخرین مقاومت­‌ها را از خود نشان می‌دهد و به امید برگرداندن مردم به خانه‌هایشان سینه­‌ها را هدف گلوله­‌های بی‌رحمانه قرار می­‌دهد. در هجوم جمعی سرودخوان، گاردی­‌ها از زمین و از روی بام برخی ادارات دولتی که هنوز توسط مردم فتح نشده، آتش می­‌گشایند. تعدادی مجروح می­‌شوند. در همین زمان آمبولانسی از راه می­‌رسد و بی­‌اعتنا به تیر و تفنگ در میان معرکه متوقف می­‌شود و پزشکی به همراه چند پرستار سراسیمه به کمک مجروحان می­‌شتابند. گلوله دژخیم که تاب دیدن این صحنه‌ها را ندارد، قلب پزشک همراه امدادگران را که برای تسریع در درمان مجروحین با امدادگران همراه شده است نشانه می­‌گیرد و روپوش سفیدش را به خون قلبش می­‌آلاید.🥀 شهید عزت الملوک کاووسی دانشجوی پزشکی دانشگاه تهران همان پزشک انسان دوست و انقلابی است که قلبش آماج گلوله­‌های رژیم ستم‌پیشه پهلوی قرار می‌گیرد و در حین امدادرسانی به مجروحین خیابانی به شهادت می­‌رسد و در بیمارستان امام خمینی(ره) محل خدمت خود به خاک سپرده می­‌شود.

خاطرات

خاطرات پدر شهید : روزی کودکی فلج را که از بیمارستان شفایحیاییان به علت نداشتن هزینه بیمارستان کنار خیابان گذاشته بودند، پیدا کرد. برایش مسافرخانه گرفت و هر روز به او سر می­‌زد و برایش آذوقه می‌برد تا اینکه پس از مدتی برایش ویلچر گرفت. او را به کارگاه کورس در شهرری منتقل کرد. به او درس داد تا گواهینامه گرفت. این و ده­‌ها نمونه دیگر، از فعالیت­‌های شبانه‌روزی او بود. او همچنین به زبان انگلیسی و عربی مسلط بود. کتاب‌های ابوعلی سینا را که به زبان عربی بود، مطالعه می‌کرد. پدرش می­‌گفت آنقدر چهره مهربانی داشت که هرچه می­‌خواست اجابت می­‌کردم. می‌خواستم به ظاهر خود بیشتر برسد ولی او مساعدت­‌های ما را می‌برد و در جنوب شهر بین خانواده­‌ها توزیع می­‌کرد. از خیلی از حالات او خبر نداشتم پس از مدتی متوجه شدم، که وی روزه می­‌گیرد و وعده­‌های غذایی خود را به فقرایی که خود می‌شناسد می‌دهد. کمتر کسی را در آن زمان می­‌شناختم در یک خانواده معتدل و متوسط چنین ایثاری از خود داشته باشد.

وصیت نامه

.............................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................................

اهداف و سلوک

دقت، نکته‌بینی و هوشیاری، شجاعت، تواضع و پرکاری، از خصوصیات برجسته او بود. او نه تنها برای شناخت اسلام اصیل مطالعه‌ای بنیادی داشت بلکه کار و فعالیت و عشق و عطوفت در برنامه زندگی­ش جای خاص خود را داشت.***عزت الملوک کاووسی در خانواده­‌ای بزرگ شده بود که اکثر اعضای خانواده به روش، فکر و عقیده و اعمال و رفتارش اعتراض داشتند. آن طور که پدرش تعریف می­‌کرد روحیه مطالعه وی بیش از حد بود و از دوره دانش آموزی شروع شده بود. وی مشکلات مردم پائین شهر را از نزدیک لمس نموده و با اهدای پوشاک، خوراک و حتی وسایل شخصی خود به این خانواده­‌های بی‌بضاعت و کم درآمد کمک می­‌کرد. ظاهر خود را در طول سال با یک دست لباس و کفش و کیف می‌آراست در حالی که با توجه وضع خوب خانواده می­‌توانست ظاهری بهتر داشته باشد. عشق به محرومین و کمک به بینوایان او را به دورافتاده‌ترین و محروم‌ترین محله­‌های شهر می‌کشاند. بچه­‌های بی­‌کس و تنهای پرورشگاه، مردم محروم جنوب شهر، زاغه‌نشینان و چادرنشین‌های حلبی آباد و کارگران کوره‌پزخانه‌های جنوب شهر، خواهران و برادران فلج و محروم در گوشه و کنار شهر همگی خوب می­‌دانستند که شهید کاووسی دمی از یادشان غافل نیست. برایشان کتاب می‌خواند. به آن‌ها درس می­‌داد. معلولین را حمام می­‌کرد و با هزینه دانشکده و پولی که از خانواده می­‌گرفت به آنها کمک می­‌کرد و بیماران را با خرج خودش نزد پزشکان متخصص می‌آورد. او بود که به دردشان می­‌رسید و با دیدن محرومیت آن‌ها گریه‌ و قطرات اشک از دیدگانش سرازیر می‌شد. زمستان به کرج می­‌رفت و در آنجا درس قرآن می­‌داد. آنجا و در میدان غار و جوادیه کتابخانه درست کرده بود و کلاس­‌های نهضت تشکیل داده و تدریس کمک­‌های اولیه نیز می­‌نمود.***جو خانواده ایشان یک جو مذهبی سنتی بود. پدر ایشان بازنشسته وزارت کشور بود و برادران و خواهران وی با سلایق بسیار متفاوت و مختلف بودند. کارهای عزت الملوک برای همه آنها عجیب و گاهی غیر قابل تحمل بود. مادر عزت الملوک از یک خانواده محترم کرمانشاهی بود که بسیار محجوب و مقید بودند. شاید بعضی از خصایص اخلاقی شهید از تربیت خانوادگی وی نشأت می­‌گرفت. در مجموع، خانواده محترمی بودند که ایثار و ازخودگذشتگی عزت‌الملوک را برای خود عجیب و افتخارآمیز می­‌دانستند.‌ او این همه را تنها و تنها به عشق خدا و برای رضای او انجام می­‌داد. برای او هدف خدا بود و بس. به خوبی می­‌دانست که وظیفه­‌اش به عنوان یک خواهر، یک انسان و از همه مهم­تر به عنوان یک مسلمان چیست. او ارزش خویش را شناخته بود و دریافته بود که چگونه باید از این همه استعدادها و نعمت­‌هایی که خدا در وجودش نهاده­ است، حداکثر استفاده را بنماید. جسم و جان خویش را امانتی گرانبها می‌دانست که خدا چند روزی به دست او سپرده است و او می­‌باید این امانت را سالم و طاهر به وی بازگرداند و سرانجام چه نیکو رسالت خویش را به انجام رساند.