زندگینامه

متولد ۱۳۶۱، اصالتا اهل روستاهای آسیابسر و ملاسرا از دهستان طاهرگوراب بخش مرکزی شهرستان صومعه سرا و البته ساکن محله خزانه تهران بود. او یکی از مستشاران زبده نظامی بود که داوطلبانه برای دفاع از حریم اهل بیت(ع) از سپاه المهدی تهران به سوریه رفت و در روز دوشنبه ۱ آذر ۱۳۹۵ براثر اصابت ترکش خمپاره در حوالی شهر حلب سوریه توسط تروریست‌های تکفیری به شهادت رسید. مراسم تشییع پیکر مطهر این شهید، صبح روز پنج شنبه ۴ آذر از مسجد جامع خزانه تهران با حضور عموم مردم برگزار شد و سپس پیکر مطهر شهید برای خاکسپاری به بهشت زهرا انتقال یافت تا در کنار همرزم شهیدش شهید محرم ترک آرام گیرد. از او دو پسر ۴ و ۶ ساله به یادگار مانده است.

خاطرات

خاطره برادر شهید از لحظه فهمیدن شهادت برادرش : «یدالله حفاظت کلام را رعایت می‌کرد. از آنجایی که هر دو در لباس مقدس سپاه خدمت می‌کردیم، از فعالیت‌هایش خبر داشتم؛ اما او هرگز در این خصوص صحبت نمی‌کرد. از زیارت کربلای معلی که برگشتم، یدالله طی تماس تلفنی گفت که چند روز دیگر می‌آیم و بر سر قولش ماند. روز گذشته همکارش با من تماس گرفت و گفت که یدالله بر اثر اصابت ترکش خمپاره به بدنش مجروح شده و در اتاق عمل است. از آنجایی که نظامی هستم و می‌دانستم که اگر فردی با ترکش خمپاره مجروح شود، زنده نمی‌ماند. گفتم: «شهید شده؟» تنها صدای تاییدش را شنیدم.

وصیت نامه

سلام و درود ما بر همه دلدادگان حضرت ارباب که درس آزادگی و مبارزه و قیام را به ما آموخت تا زیر بار ظلم و ستم نرویم و در هر زمان و مکان مقابل یزیدیان زمانه که مصداق آن، همین آمریکا (شیطان بزرگ) می‌باشد، بایستیم. یزیدیان زمانه‌ای که با به وجود آوردن گروه‌های تکفیری(مانند داعش) در صدد نابود کردن اسلام حقیقی هستند. آری! حال در این زمان، فرزندان خمینی(ره) می‌ روند تا با خون خود، عقیده و ایمان، حجاب و عفاف، مردانگی و شرف و اسلام ناب محمدی را از هجوم حرامیان پلشت، نگهبان باشند، باشد که قدردان خون این عزیزان باشیم. همانا که آرمان ما، تحقق بخشیدن به عدالت در کره زمین و ستاندن حق مظلومان و ستمدیدگان عالم می‌باشد. حقیر هم به جهت پاسداری از اسلام ناب محمدی و پایداری پرچم مقدس اسلامی و مبارزه با استکبار جهان، نابودی ظلم و ستم و نابودی اسلام آمریکایی که با ظهور گروه‌های تکفیری خود را نشان داده است، می‌ روم.

اهداف و سلوک

دو چیز را همیشه به همراه داشت، یکی هندزفری‌اش که با آن به فایل‌های آموزش عربی و سخنرانی‌های علامه جعفری و آیت‌الله مجتبی تهرانی گوش می‌داد و دیگری کتابی کوچک که در مسیر رفت یا برگشت به سر کار، مطالعه کند. از کمترین فرصت‌ها برای مطالعه و یادگیری استفاده می‌کرد. معمولاً بعد از نماز صبح بیدار می‌ماند و کتاب می‌خواند. هیچ‌وقت او را بیکار ندیدم. می‌گفت: «این عمر سرمایه‌ای است که خداوند در اختیارمان گذاشته. به‌عنوان یک بنده وظیفه ماست که بهترین شکل از آن استفاده کنیم.» در دفترچه یادداشتش، از کارهایی که مقید به انجامشان بود لیستی تهیه کرده بود به این شرح: «خوش‌رفتاری با مردم، ذکر روزهای هفته، غذا خوردن با خانواده، اطلاع از اخبار، مسواک و بهداشت فردی، ورزش و پیاده‌روی، دروغ نگفتن، ادب در کلام، محاسبه اعمال روزانه.» گاهی به سراغ دفترچه می‌رفت و این موارد را مرور می‌کرد تا خیالش از بابت عمل به‌تمامی آن‌ها آسوده باشد.